De dag dat we terug zouden vliegen van Christchurch naar Auckland begon prima: enorme vertraging met de bus naar het vliegveld waardoor we een kwartier voor vertrek ingecheckt waren. We konden daarna wel meteen doorlopen en toen we net zaten vertrok het vliegtuig. Het was een beetje een hobbelige vlucht, het is erg geruststellend als je de vleugels alle kanten op ziet stuiteren... Na een minuut of 80 (in plaats van +/- 20 uur met de bus) kwamen we aan in Auckland, waar we de bus naar het centrum moesten nemen om naar Paihia te vertrokken.

 

 

Daar aangekomen hebben we eigenlijk niks meer uitgevoerd, boodschappen gedaan, gekookt, gegeten en geslapen. Het was meteen de laatste rustige nacht, maar dat wisten we toen nog niet.
De tweede dag in Paihia zijn we met een toer meegegaan naar de noordkaap van Nieuw-Zeeland: Cape Reinga. De toer was in een speciaal 4*4 ex-legervoertuig aangezien we ook over de zogenaamde "90 mile beach" zouden rijden. Eigenlijk is die stiekum maar 64 mile maar ach ;) Het meest aparte aan het strand was nog wel dat er net voor je erop reed een bord met de maximumsnelheid stond: 100 kilometer per uur... Het is dan ook een officiele weg, maar ook de enige in Nieuw-Zeeland waar de verzekeraars niet uitkeren als er wat gebeurd met je auto, als je te ver naar links of rechts uitwijkt zak je namelijk hopeloos weg in het zand. En met het getij erbij schijn je daarvoor nog een redelijke kans te hebben ook als je niet op tijd weggaat ;) Vandaar die 4*4 bus.
Voordat we bij het strand waren gingen we nog een wandelingtje maken in een bos waar ENORME bomen schenen te staan, ze waren wel aardig groot en dik, maar het viel mij een beetje tegen. Het was dan ook niet hét bos waar je die bomen kon zien, wellicht dat het andere bos beter was geweest, maar dat was te ver rijden.

Na een lange (en ietwat saaie) rit over het strand gingen we van de duinen afgleiden met een soort van mini surfplank, alleen de duinen waren "iets" hoger dan in Nederland: iets van 75 a 100 meter hoog... Eraf glijden was er apart, het over de kop slaan aan het einde iets minder, een hap zand in je mond smaakt echt niet lekker ;) De tweede keer ging een stuk beter gelukkig.
Daarna was het tijd voor de lunch en een stukje zwemmen in de Stille/Grote oceaan. Het was erg jammer dat we maar een half uurtje voor het zwemmen én de lunch hadden, dat was een beetje te kort. Vervolgens werden we naar Cape Reinga vervoerd, waar een beroemde vuurtoren staan en waar de Tasman zee (tussen Australië en Nieuw-Zeeland) en de Stille/Grote oceaan samenkomen.

Na weederom veel te weinig tijd werd het tijd voor de terugtocht.
Na wat omzwervingen via een soort van museum, een beroemde (nooit van gehoord) "fish and chips" shop en een fruitstal kwamen we ietwat gaar aan in Paihia, waar ons 's nachts nog een leuke verrassing wachtte: Ludwig de Duitser...

Nadat we een ijsje gehaald hadden als toetje (het was rond een uurtje of tien) zagen we al iemand op straat liggen met een ambulance erbij. Ik zei meteen: "dat is die gozer van onze kamer" (en dat terwijl ik helemaal niks kon zien ;)). Uiteindelijk bleek het dus die man te zijn: er stonden drie politieagenten voor onze kamer met een enorm dronken Ludwig. Wij wilden hem eigenlijk niet op de kamer hebben natuurlijk, maar de politie wilde hem ook niet mee naar de cel of zo nemen. Uiteindelijk gooide de politieman de dronklap in bed (en zijn hoofd nog even flink tegen het bed) en vertrok. Met zijn vertrek begon onze ellende: een dronken Duitser die door de kamer zwalkt en iedere keer na twee stappen weer onderuit ging. Op een gegeven moment lag hij zelfs te slapen op de grond (naast mijn tas nogwel: lekker als ie zijn eten voor de tweede keer zou gaan zien: yuk!). Uiteindelijk ging ie dan toch maar in bed liggen en ging daar de hele nacht liggen kreunen en moeilijk doen: weinig geslapen dus.

De volgende dag gingen we zeilen, het waaide alleen niet zo... Uiteindelijk toch langzaam maar zeker aangekomen op de plaats van bestemming waar we een kleine wandeling deden en wat gezwommen hebben. Daarna was het tijd om te gaan snorkelen, er viel jammergenoeg maar weinig te zien. De terugocht verliep dankzij meer wind een stuk beter en na een uurtje of acht was de tocht weer voorbij.

 

De volgende dag eigenlijk niks meer gedaan, behalve een klein fietstochtje naar wat een zogenaamd enorme waterval, alleen daar aangekomen bleek dat niet helemaal waar te zijn. De terugtocht werd onbedoeld een beetje erg lang: we mistte de afslag en reden de verkeerde kant op. Jammergenoeg ging het terein nog al op en neer en was ik compleet uitgeput toen we bij het hostel terug waren.

 

 

Na de Bay of Islands gingen we naar onze laatste bestemming: de beroemde (??) Waitomo Caves met de vele, vele gloeiwormen. We hadden daar een hostel in de wildernis geboekt en een toer door een grot, compleet met abseil, rubberband tochtje en rotsklimmen.

De tour begon met een 27 meter abseil om in de grot te komen en daarna moesten we met een rubberband in onze armen door de grot lopen. Uiteindelijk kwamen we op het punt waar de gids ons de gloeiwormen liet zien, hij liet ze even schrikken en voila: duizenden gloeiwormen gingen nog harder gloeien, een apart gezicht. Daarna gingen we met de rubberband de grot door en uiteindelijk konden we alleen nog lopend verder. Daar door wat nauwe gaten heengeklommen en toen moesten we (helaas) dezelfde weg terug lopen.

Om uit de grot te komen moesten we 20 meter rotsklimmen, daar was eigenlijk niet zoveel aan: veel te makkelijk.

 

En nu zit ik in Auckland, laatste nacht en dan morgen terug naar Nederland, een fatsoenlijk bed en een fatsoenlijke douche: ik heb er al zin in!

Na Queenstown zijn we vertrokken voor een overnachtse cruise op Doubtful Sound. We hadden moeite met het kiezen van de juiste sound (gewoon een fjiord), Milford Sound is wereldberoemd, maar ook enorm toeristisch. Doubtful Sound scheen mooier te zijn en vele malen rustiger. Dat klopte: we kwamen letterlijk drie boten tegen tegen tijdens ongeveer 20 uur op het water.
Het lastige was alleen om er te komen, we moesten eerst 20 minuten met een bus, toen drie kwartier met een boot, vervolgens weer een halfuurtje met de bus en uiteindelijk waren we bij de boot waar we de Doubtful Sound zouden gaan verkennen.
Nadat iedereen aan boord was vertrokken we voor absoluut de mooiste boottocht die ik ooit ondernomen heb. De omgeving was absoluut geweldig mooi, ongerepte schoonheid en enorme stilte (afgezien van de motoren van het schip hoorde je alleen de vogels). Het enige "probleem" was alleen het weer: dat was al dagen enorm goed. Hierdoor waren vrijwel alle watervallen uitgedroogd.
In de avond kregen we eerst een soepje, daarna kon je kiezen of je met een klein bootje de omgeving wilde verkennen, of wilde gaan kayakken. Ik koos voor het bootje (had een beetje genoeg van kayakken na het Abel Tasman park). Aldaar kregen we uitleg over de bebossing en over de vogels die rondvlogen etc.
Daarna was het tijd voor het diner: eindelijk fatsoenlijk voedsel! Er was een buffet, was op zich erg knap hoe ze dat klaargemaakt kregen in de kleine keuken van het schip. Het eten was erg goed, alleen werd het buffet wat te snel gesloten na de zin van Wilfred. Voor de toetjes hadden we weer een buffet, was ook erg goed.
Na een wat kort nachtje (om 6.45 uur werden de motoren weer gestart) stond het onbijt klaar en gingen we weer verder varen om langzaam onze weg te terug te vinden naar de haven.
We kwamen onderweg nog een hele stapel dolfijnen tegen die erg lang bij de boot bleven. Ze sprongen en deden allerlei truckjes, eentje wist mij zelfs kletsnat te krijgen ;( Daarna was het snel gedaan met de cruise, dezelfde weg weer terug en het was weer voorbij.

 

Na onze cruise hadden we een één daagse bustour door de Catlins (uiterste zuiden van het zuidereiland) geboekt en na een wat vreemde rit in de shuttlebus van Te Anau naar Invercargill (vreemde chauffeur die gezellig Nederlands probeerde te praten) kwamen we bij de orginele tour aan. Vervolgens hebben we de hele de Catlins gezien, inclusief wat zeeleeuwen, zeehonden en twee pignuins. Ook hebben we een versteend bos gezien, dat was een heel apart gezicht. De bomen waren door allerlei vulkanische activiteiten compleet versteend, je kon de jaarringen nog tellen...
Na een lange, lange dag kwamen we aan in Dunedin, waar we één dagje zouden blijven om vervolgens terug te gaan naar Queenstown.

 

 

De tweede keer in Queenstown was een hele ervaring: daar ben ik vrijwillig (!) uit een vliegtuig gesprongen. Gelukkig zat er wel een persoon vast aan mij (of ik aan hem, het is maar hoe je het bekijkt natuurlijk) die wist hoe je een parachute moest bedienen.
Na een klein beetje turbulente vlucht in een megaklein vliegtuigje kwamen we aan op 12000 voet (3657,60 meter om percies te zijn) alwaar we het vleigtuig moesten verlaten om ons ter aarde te storten. De vrije val duurde zo'n 45 seconden en met 200 kilometer per uur ziet je gezicht er dan een beetje vreemd uit ;) Na een tik op mijn hoofd (ik dacht: wat gebeurd er en greep ook naar mijn hoofd, ziet er apart uit op de foto's/video) werd de parachute geopend en stuiterde je weer net zo hard omhoog.

Na een perfecte landing (na een minuut of tien onder de parachute) was het dan voorbij en ik weet nog steeds niet of ik het nu leuk vond of niet. Een aparte ervaring was het in ieder geval wel, gelukkig heb ik nog veel te veel betaald voor een dvd van de hele jump, dus iedereen die wil kan nog een keer meegenieten...

 

 

Na voor de tweede keer in Queenstown geweest te zijn, zijn we ook maar voor de tweede keer in Wanaka geweest, voornamelijk om tijd te vullen tussen Queenstown en Mount Cook (het hostel was vol in Mount Cook). Er zaten een beetje erg veel Nederlanders in het hostel (een stuk om 8 van de 20 of zo) en met één van hen (Guido) hebben we Mount Roy beklommen, een berg van 1578 meter (het was zo'n 1200 hoger dan Wanaka). Het was 30+ graden, dus de tocht, die op zich niet bijster zwaar was, werd een uitputtingsslag. We hadden eigenlijk veel te weinig water meegenomen en al het wachten op Guido hielp ook niet echt. Uiteindelijk kwamen we na een uurtje of vier lopen boven en het bleek de moeite waard te zijn:

Het uitzicht was werkelijk fenomenaal, Mount Aspiring en het bijbehoorende nationale park op de achtergrond, wat meertjes op de voorgrond: mooi.
Jammer genoeg moesten we ook nog terug en het vooruitzicht dat we nog terug moesten lopen naar wanaka én de wetenschap dat het water bijna op was, stemde ons niet bijster vrolijk. Uiteindelijk zo'n twee uur afgedaald en vervolgens het eerste huis binnen gelopen dat we konden vinden. Gelukkig wilde de bewoners (gemigreerde Schotten) ons wel voorzien van water en toen we vroegen of hij een taxi wilde bellen omdate Guido amper meer kon lopen, moest hij van zijn vrouw ons een lift geven :) Dat scheelde dus mooi weer...

 

Na Wanaka zijn we naar Mount Cook en Lake Tekapo (beroemd om zijn reflecties) gereisd. Mount Cook is de hoogste berg van Nieuw-Zeeland (3754 meter) en het dorp dat er min of meer naast ligt heeft de zelfde naam. We hadden een wandeling uitgekozen die ons magnifieke views beloofde te geven, we werden niet teleurgesteld:

Dit was absoluut hét hoogtepunt tot nu toe. Enorme bergen, mooie natuur erbij (er groeide zelfs edelweis, zie fotoalbum): schitterend.

 

Lake Tekapo was een beetje een teleurstelling, er was geen reflectie te zien...

 

Na een lange dag reizen kwamen we aan in Kaikoura, beroemd om zijn dolfijnen, walvissen, albatrossen en crayfish. Aangezien de zee na een kilometer ver ook al een kilometer diep is, komen walvissen hier enorm dicht bij de kust voor (geholpen door een drop-off in de zee waar warm en koud water bosten en voedsel omhoog stuwt).
Ik had een tripje geboekt om die walvissen van dichtbij te bekijken (Wilfred ging zwemmen met dolfijnen). Na wat moeilijkheden was ik eindelijk op zee en daar begon de jacht op de walvissen. Gelukkig stonden er geen golven van een meter of twee, ze waren een meter of vijf... Veel mensen werden een beetje ziekjes, ik gelukkig niet (al voelde ik me niet helemaal ekker meer aan het einde).
In totaal hebben we zo'n acht walvissen gezien, het is echt een geweldig gezicht als ze gaan duiken en hun staart boven het water uitsteken:

Na een uurje of twee op zee geweest te zijn (waar ook nog wat albatrossen voorbij kwamen) gingen we nog op zoek naar dolfijnen, maar aangezien we zoveel walvissen gezien hadden (normaal zien ze er één a twee) en het per walvis toch al snel een kwartier duurde, hadden we niet zoveel tijd meer. Uiteindelijk bleken ze niet op hun vaste stek te zijn en moesten we terug naar de haven omdat de boot weer verder moest met de volgende tour.

De volgende dag zouden we met de eigenaar van het hostel crayfish gaan vangen (een soort van kreeft) en aangezien we toch om 7.30 uur weg moesten hebben we meteen zonsopgang maar bekeken.
Het "vissen" was eigenlijk niets meer dan kooien ophalen waar dan crayfish in gevangen zou zitten. Uiteindelijk vingen we zeven crayfishen (hoe schrijf je dat??), zagen we veel enorme zeemeeuwen (niet van het mini soort dat je in Nederland ziet) en zeehonden.

 

Terug in het hostel werden de crayfish vakkundig gestoomt (niet levend, dat is verboden in Nieuw-Zeeland) en konden we ze proeven. Volgens iedereen was het een lekkernij: volgens mij (en Wilfred) was het troep ;)
In de middag hebben we toen nog even ADSL aangesloten op de internet computer van het hostel. Toen we de dag erna weggingen kregen we nog een kaartje met een bedankje en 50 dollar. Niet nodig, mooi meegenomen.

 

 

Na Kaikoura zijn we naar Christchurch gereisd waar we de TranzAlpine trein door de alpen dwars over het zuidereiland naar Greymouth en terug genomen hebben. Er was eigenlijk geen retourtje meer beschikbaar zodat we een shuttlebus geregeld hadden die ons terug naar Christchurch zou brengen. De trein had wat vertraging en weg was de bus... Daar sta je dan, geen plek in de trein, shuttlebus weg (andere bus volgeboekt) en een vlucht die gehaald moet worden de volgende dag. Volgens de mensen op het station hadden we nooit op die bus geboekt mogen worden, maar de vrouw waar we de bus bij reserveerde beweerde dat ze wel op ons zouden wachten: lekker hoor! Uiteindelijk waren er schijnbaar een aantal afmeldingen en konden we toch nog mee terug met de trein: gelukkig maar ;)
De treinreis op zich was wel aardig, maar ik had er zeker meer van verwacht. Het uitzicht was soms goed, maar meestal veel van hetzelfde. Waarschijnlijk ziet het er met sneeuw allemaal een stuk beter uit.

We hebben eindelijk de oversteek gemaakt naar het zuidereiland, na een wat saaie ferry tocht van zo'n twee en half uur (wel met een mooie catemaran) kwamen we in het illustere Picton aan waar ons avontuur op het zuidereiland zou beginnen.

 

Het eerste wat we op het zuidereiland ondernomen hebben was vissen (ja, echt waar!). We gingen met een bootje de Malborough Sounds op en daarna was het een kwestie van je lijn laten zakken, even wachten en ophijsen die vissen! Uiteraard moest iemand anders de vis van de lijn halen, daar begin ik (nog al die jaren) nog steeds niet aan ;)
Alle vis die gevangen werd (mits eetbaar en van voldoende omvang natuurlijk), werd verdeeld onder de deelnemers en zodoende hebben wij 's avonds "fish 'n chips" gegeten. Wonderbaarlijk vond ik het nog lekker ook!

 

 

Daarna hebben we de Queen Charlotte Track gelopen, 72 kilometer in 3 dagen. De eerste dag was meteen de langste, zo'n 27 kilometer lopen over zwaar modderige paden (het had geregend). Gelukkig maar twee keer gevallen en alles onder de modder (we waren al maarliefst een uur onderweg, maar ach ;)). Verder was het weer niet zo best de eerste dag, het was wel droog, maar erg veel uitzicht had je niet. We zijn dus maar snel doorgelopen. Gelukkig werd onze rugtas per watertaxi constant naar het volgende hostel gebracht, dat scheelde weer een aantal kilo's (anders waren we waarschijnlijk niet eens gegaan).
De tweede dag begon met regen, maar gelukkig klaarde het op en ging de zon zelfs schijnen. De uitzichten werden beter en beter, maar aan het einde van de dag voelde mijn benen als van beton.

De derde dag begon zwaar (vanwege de dag ervoor), maar tijdens het lopen ging het beter en beter en uiteindelijk viel het allemaal wel mee. Het weer was eindelijk goed, het was warm! We begrepen ook eindelijk waarom de track zo hoog aangeschreven stond, de uitzichten waren geweldig. Wel was het allemaal een beetje veel van hetzelfde, iedere keer leek het net of je constant hetzelfde zag, maar dat bleek dan toch niet helemaal waar te zijn...
We waren ongeveer een uur voor tijd op de plaats waar we weer opgepikt zouden worden door de watertaxi om terug te gaan naar Picton. Pas na de watertaxi viel het op hoe veel pijn ik in mijn benen had, ik kon amper meer lopen.

 

De volgende dag moesten we meteen vroeg uit bed om door te reizen naar Nelson waar we een kayak trip in het Abel Tasman park geboekt hadden: twee dagen peddelen en de laatste dag terug lopen.
We hadden een tentje gehuurd om in te slapen, een paar van die dunne matjes (waar je echt met geen mogelijkheid lekker op kon liggen), en wat kookgerei.
De trip begon goed toen de bus die ons van Nelsen naar Keiteriteri zou brengen het begaf en we moesten wachten op een andere bus. Toen we eemaal aangekomen waren was het betalen, kayak inpakken, reddingsvesten aan en gaan.
Eerst kregen we een uurtje of twee instructie, hoe je moest peddelen, hoe je moest omgaan met golven van twee meter hoog enzo. En voornamelijk wat je moest doen als je wegdreef richting open zee (oftwel: hoe waarschuw je de kustwacht dat het kayaken niet helemaal naar wens gaat ;)). Daarna werden we aan ons lot overgelaten (toevalligerwijs begonnen daar de hogere golven ook).

Het peddelen op zich was enorm mooi, enorm helder water en een mooie omgeving. Het weer was absoluut geweldig (eindelijk), iets van 25 graden en geen wolkje aan de lucht (handig als ze je net verteld hebben als je de wind in je gezicht voelt en de wolken de andere kant opgaan, dat je dan in de problemen gaat komen...). Flink verbrand ook trouwens, maar dat hoort erbij.
's Nachts op een camping overnacht, gelukkig zaten er stapels sandflies en werden we gezellig opgegeten door de beesten. Leuk zijn dan altijd die verhalen van anderen dat je de bulten na twee weken nog voelt (en die verhalen kloppen ook nog :()...
De tweede dag nog wat zeehonden gezien, die schijnen zo nu en dan zelfs achterop de kayak te willen klimmen, maar dat gebeurde bij ons (gelukkig?) niet.
Aangezien we aan het einde van de tweede dag onze kayak in moesten leveren (die werd opgepikt) en we dan moesten lopen met tent en al, hadden we besloten om de tent maar op de eerste camping te laten staan en zodoende het teruglopen in twee kleinere etappes (in plaats van één grote) te doen. Het wandelen was wat minder, je had slechts zelden zicht op de zee, je liep voornamelijk door het bos. Soms waren er echter wel mooie uitzichten:

De laatste dag lopen was een drama, we hadden alleen onze kleine rugzakken bij en moesten dus alles wat daar niet inpastte met de hand dragen. Aangezien we op onze Teva's (sandalen) liepen kregen we ook nog stapels blaren en zere voeten. Gelukkig waren we er na een paar uurtjes al klaar mee (dankzij het stuk lopen op de tweede dag), maar nu waren we weer veel te vroeg voor de bus terug naar Nelson. Gelukkig werd ons wachten "verstoord" door een Nederlander die in Nelson woonde en hele verhalen tegen ons op begon te hangen over hoe geweldig Nieuw-Zeeland wel niet was etc etc etc etc. Uiteindelijk was de bus daar (die toevalligerwijs ook half stuk ging) en konden we richting een warme douche en een echt bed.
Al met al was dit een zeer geslaagde trip, zie de foto's.

 

 

De dag na ons kayak avontuur zijn we meteen weer vertrokken naar het illustere Punakaiki: de plaats waar de beroemde (??) pancake rocks zijn. Het was jammergenoeg een echt gat, er was niet eens een supermarkt. Alleen in een cafe verkochten ze wat spullen, allemaal tegen woekerprijzen natuurlijk. Gelukkig had het hostel nog een soort van winkeltje, we hebben toen twee dagen van instant noodles geleefd.
De pancake rocks waren wel aardig, het is een soort van natuurverschijnsel waardoor rotsen zich opstapelen als een stapel pannenkoeken. De zee klapt er voortdurend tegenaan en dat leverde wel weer aardige plaatjes op:

's Avonds zijn we nog een keer naar het strand gelopen om de zonsondergang te bekijken, het was prachtig met die wilde zee, alleen was het percies toen de zon in de zee zakte hingen er wolken voor de zon...

 

Na Punakaiki zijn we naar Fox Glacier gegaan, een plaatje vernoemd naar de gletcher die om de hoek ligt. Het bijzondere aan de gletcher was dat deze enorm laag komt (tot op 250 meter boven zeeniveau) en ook erg dicht bij zee (zo'n 25 kilometer). Daarnaast is het een van weinige gletchers die je vanuit een regenwoud kunt zien.
Wij hadden een dagtocht geboekt om op de gletcher te lopen, je werd voorzien van een soort van krammen onder je schoenen (eigenlijk waren het hun schoenen, onze eigen schoenen voldeden niet wegens een gebrek aan een echte hak) en vervolgens ging er een gids voorop die het pad maakte (traptredes uithakken in het ijs) en wij er achteraan. Jammer was dat het eerste gedeelte nogal erg smerig was van de rotsblokken die door het ijs vermorzeld werden. Wel kwamen een ijsgrot tegen: een enorm blauwe grot van puur ijs.

Na de lunch gingen we hogerop en werd het allemaal stukken beter. Wel moesten we steeds langer wachten omdat het terrein steeds moeilijker loopbaar werd en de gids dus meer tijd nodig had om een fatsoenlijk pad te maken.
Apart was wel om te zien hoe krachtig zo'n gletcher is. Er lag een steen van zo'n 25 meter in omtrek die zomaar een meter of 25 verplaatst was binnen een paar dagen...
Om een uur of vijf was het tijd om terug te gaan naar het hostel, al met al was het weer een geslaagde dag, afgezien van het eerste deel voor de lunch.

 

 

Aangezien het onmogelijk bleek om in Queenstown een bed te krijgen zijn er eerst nog een dag blijven hangen in Fox Glacier om vervolgens een dagje in Wanaka te blijven alvorens naar Queenstown af te zakken. Eigelijk blijkt pas hier hoe mooi Nieuw-Zeeland is, hier zijn de bergen veel ruiger en niet constant bebost met altijd dezelfde begroeiing.
In Wanaka zijn we naar "Puzzeling world" geweest, de uitvinders van de 3D doolhof. Ze hadden hier allerlei hologrammen en andere vreemde illusies. Ze hadden bijvoorbeeld een kamer waar je in de ene hoek heel groot was en in de andere enorm klein, maar als je van buiten door een raam keek leek de kamer compleet normaal. Het schijnt dat ze deze techniek ook gebruikt hebben bij het maken van de Lord of the Rings films. Het werd pas helemaal grappig toen we een kamer binnenliepen waar alles onder een hoek stond, maar toch stond alles horizontaal. Alleen de vloer was scheef waardoor je de illusie kreeg dat alles scheef stond. Het was wel grappig om te zien dat een bal omhoog rolt, water omhoog kan lopen en een stoel (met iemand erop) omhoog te zien schuiven.
Er was ook nog een echt 3D doolhof (de eerste ter wereld), maar daar was niet zoveel aan.

 

En nu zijn we in Queenstown beland, het adrenaline whahalla van Nieuw-Zeeland. Niks is hier te gek, je kan het zo gek niet bedenken of je kan het hier doen. Hier is ook de eerste commerciële bungyjump brug, maar daar ga ik zeker niet vanaf springen. Het enige wat je hier niet kan doen is op een kangeroe rijden...

Zo dan, weer eens een update na een lange tijd!

Kerst gevierd in Taupo: het was een beetje een vreemde gewaarwording. Het was warm (ja ja!) en in plaats van gourmetten hebben we buiten gebarbecued. We wilden zelfs naar de kerk gaan, maar die zag er zo vreemd uit en er stonden zulke vreemde mensen binnen, dat we maar weer omgedraaid zijn...
Het hostel waar we waren had allerlei activiteiten (lees: voedsel) georganiseerd, dat was wel zo makkelijk natuurlijk, zelf een kerstmaal maken is volgens mij best lastig (we komen nu al nooit verder dan pasta of rijst ;)).
Verder hebben we tussen de activiteiten in vooral niks gedaan, een beetje gehangen en zo nu en dan een stukje gelopen.

De maandag na kerst (derde kerstdag) hebben we de Tongariro crossing (17 kilometer door bergzaam gebied) gelopen, vaak genoemd als de mooiste één daagse tocht in Nieuw-Zeeland. We moesten wel om 5.00 ons bed uit, maar ach, je moet er wat voor over hebben heh? Vervolgens met een bus naar het park gereden, waar we om 7.30 aan de tocht konden beginnen. Het was soms wat afzien, maar zeker de moeite waard. Overal lag nog sneeuw, maar dat leverde mooie plaatjes op natuurlijk.

Ook de (schijnbaar) beroemde Mount Doom uit de Lord of the Rings gezien, maar die kon je niet beklimmen aangezien er te veel sneeuw op lag en het dus een beetje erg link was om er op te willen klimmen. We dachten eindelijk van de enorme hoeveelheid Japanners (het kunnen ook andere vorm van Aziaten geweest zijn) af te zijn, komt er natuurlijk een hele bus aan op het moment dat wij aankomen... Ik vraag me nog steeds af of ze de tocht ooit volbracht hebben op hun nikes en adidasjes...
De tocht zelf was absoluut fenomenaal, prachtige uitzichten, prachtig gekleurde meertjes en vulkanisch gesteente. Het eerste gedeelte was makkelijk met veel onnatuurlijke paden, het middenstuk was zwaar (mega veel klimmen), maar zeer zeker het mooiste en het eindgedeelte was weer wat minder (afdalen). Het ging op een gegeven moment ook door een bos, er viel weinig meer te zien van de omgeving.
Om een uur of half drie waren we klaar met de tocht en moesten we een uurtje wachten op de bus die ons terug naar Taupo bracht.

Na een dagje rust voor mij (Wilfred ging sky-diven (parachute-springen voor de niet kenners)) hebben we een middagje gemountaingbiked. Een paar leuke tracks gedaan door het bos, Wilfred sloeg een keer vakkundig over de kop (handig die verplichte helm) en ik heb wat afgezaagde takken/halve bomen van wat dichterbij bekeken (zie foto). De schade viel gelukkig mee: wat schrammen en een stapeltje spinters...

De dag voor nieuwjaar zijn we aangekomen in Napier, schijnbaar de meest Art-Deco stad van de wereld (voor de niet kenners: dat is kunst). Vrijwel de hele binnenstad is gebouwd in dezelfde stijl, dit komt door een aardbeving gevolgd door een allesverwoestende brand die in 1931 de hele stad te grazen nam. Vervolgens is een twee jaar alles opnieuw gebouwd en zodoende ziet de hele stad er een beetje van het zelfde uit. We hebben een rondleiding gehad door de stad, maar dat was allemaal een beetje van hetzelfde.
Gelukkig bood de stad nog meer: een echt Nederlands winkeltje, compleet met kroketten! En ze waren nog lekker ook :)

Meteen oud en nieuw gevierd hier, gebarbecued (da's weer eens iets anders dan gourmetten) en naar het vuurwerk gekeken dat de stad georganiseerd had. Niemand steekt hier zelf vuurwerk af, da's best apart, maar de straten blijven zo in ieder geval schoon.

Vervolgens wilden we eigenlijk weer weg, maar de bus was voor twee dagen volledig volgeboekt waardoor we dus twee dagen extra moesten wachten voor we naar Wellington konden vertrekken. We zijn toen uit verveling maar naar het nationale aqarium gegaan en hebben daar allerlei vissen en kiwi's (die vogel, niet de vrucht of de lokale mensen dus) bekeken. Jammer dat het zo klein was dat we maar een uurtje binnen waren, maar verder was het wel aardig.

 

En nog steeds geen kangeroes gezien...